Sayı | Ausgabe: 208 (27.02.2019)
Gelecek sayı | Nächste Ausgabe: 28.03.2019


Usuma esiverse geçmişte kalanlar
Koyuversek çeyiz sandığına
Bohçalayıp ah! zamanı...
Dönecek yerin var mı ki senin?
Ölmüşüz zaten hasret ormanında
Gözyaşı tomur, tomur...
Düştüğü yerde açar
Orkideler, yaban gülleri,
Zeolit goncası murt çiçekleri...
Öksüzdür Sultan Tepesi,
Utanıyor beli ki zaman...

Gözbebekleri ışıldar
Al başlı, üç etekli gelinin.
Ciritçi başı tınlamaz,
Gözbebeklerimiz titrer
Ama gülümserdik barışçıl...
Arıyorum herşeye karşın
Tepelenmiş, horlanmış çocukluğumu
Ve de
Boğazımda düğümlenen kırıklığı
Hayat çocukluğumu geri ver.

Engin türkülerimiz vardı
Düğünde, bayramda...
Tüketirdik zamanı bal tadında.
Tüketirdik günleri
Gamzeli güllerimizle...
Meydan okurduk
Kötülüğe, çatılan kaşlara
Kara damaklılara...
Kirli karanlıklardan soyunup
Ak-pak olurduk
Çocuksu yüreğimizle.
Gizemini çözerdik
Karanlıktan özgürlüğe kaçışın.
Çocuktuk işte!
Giyemezdik hüznü
Coşkuyu egemen kılardık,
Evreni yaratmışcasına.
İki dirhem, bir çekirdek
Tiril, tirildik
Kör inişlerden
Uçururken uçurtmayı...

Didiklenmiş çocuksu imgelerim
Çiy sözlere tutsak
Görmediler, göremediler
Gözbebeklerimdeki kederi
Ne çok şeydin sen
Hayat!

Yağmur kokuları asılı kaldı
Rüzgarda
Çocukluğumu istiyorum
Arınmış sulardan da öte...
Ganare gönlüme
Söz geçiremedim.
Zaman uçtu elimizden
İstiyorum en görkemli düşümü
Bal köpüğü yarenliklere aç
Ve de hasret...
Bir varmış,bir yokmuş...
Ne çok şeysin sen hayat
Yürekte yaşlanmış,
Çocuksu düşlerim...
Vururdum kendimi
Bakir koyaklara
Soluklanırdım suların serinliğinde.
Asi bir çocuk
Bodamas'ta,
Hadım etmeyen imgelerini.
Kara gözlerinde
Ak sevdalar pişiren
Bozuk düzen yaşadık
Biz bu hayatı,
Ama türkü deminde...
Köşe Yazarları | Autoren
Köşe Yazarları | Autoren